كه به بادِ سحري برگِ خزان مي ريزد

                 شوقِ جان دادن در پاي تو را مي فهمد

                برگ زردي كه چنين رقص كنان مي ريزد

                از چنان باده ي نابي شده لبريز دلم

                كه دهان باز كنم حرمتِ آن مي ريزد...

                تا كِي آويختنِ سيب به دستان درخت؟!

              دست بردار! كه با يك دو تكان مي ريزد!

              رسمِ ديرينِ زمين است در آغوش كشد

             آنچه را گردش شمشير زمان مي ريزد...

            ×××

            حاصلِ كوششِ يك عمرِ درختان پيداست:

           ميوه هايي که به پايِ دگران مي ريزد...